Bir vapur yelken açtı hayal iklimlerine

Bir  vapur yelken açtı hayal iklimlerine,

                         yöreında çığlıkla yorgun martılar kaçtı;

                  rüzgar sürüklenirken derinlerden derine       

                          hayal iklimlerine bir gemi yelken açtı.

        Bu yusuf ziya ortaç’ın “bir vapur yelken açtı ” adlı şiiri. Niçin ben bu şiirle başlamak istedim?  çünkü insanoğlu da gemi gibidir.  Insanlar bu dünyaya geldiğinde bu dünyanın bir parçası oluyor. O uzak bir yola çıkıyor yani hayat yoluna.  O, vapur şeklinde yelkenlerini açıyor ve hayat maceralarına doğru gidiyor. Ileride neler olacağın bilmeden, geleceğe bir umutla bakarak, sevinçli olacağına inanarak gidiyor..

      Ben de yola yeni çıkan bir gemiyim. çok uzakta deniz feneri görüyorum, o işte benim amacım. Fakat ben bu yaşam okyanusunda sadece değilim, çevreımda daha gemiler var. Ilerideki benim anne babamın, şu demek oluyor ki benden büyük insanoğluın gemileri, yanımdakiler ise benim arkadaşlarım, yaşıtlarım, bizim peşimizden gelen gemiler bizlerden sonraki nesillerdir, yeni yeni doğmuş çocukların gemileridir.

     Hayatın zor olduğunu herkes bilyor. Işte bu zorluklardan dolayı yaşamımız daha ilginç oluyor, yani zorluklar eğer olmazsa insanoğlu hiçbir şey öğrenemezdi. Bence ileri gitmek için geçmişte neler olduğunu unutmamalıyız. “iyi düşünün” adlı şiirin de bazı mısraların yazayım:



                        bu seneninızı iyi geçirdiniz mi?

                        Sağlıklı olduğunuz için hiç  sevindiniz mi?

                       Bu yıl hiç gün ışığı ile uyandınız mı?

                       Kaç kere güneşin şarkşunu izlediniz?

Kaç defa gözlerinizden yaş gelünceye kadar güldünüz?                           

çocukluğunuzdan kalan bir sarkıyı söylediniz mi hiç?

Bu yıl kaç kere gökkuşağı gördünüz?

Veya armağan alan bir çocuğun gözlerindeki ışığı?

Eski bir dostunuzu aradınız mı hiç?

Aslına bakarsak mutlu olduğuuzu kaç kez farkettiniz bu sene?

Iyi bir senenin, bunlar gibi bir çok “minik şeye” bağlı

Olduğunu  hiç düşündünüz mü bu sene?...

çok basit laflar ama ne kadar derin bir anlamı var. Ben bu şiiri okumadan önce kaç kez gözlerimden yaş gelinceye kadar güldüğümü, aslen mutlu olduğumu kaç defa farkettiğimi hiç düşünmedim. Insanoğlu üzerine efsunk amaçları koyuyor ve onlara ulaşmaya çalışırken bu küçük şeyleri unutuyor, büyük sevinçliğu bekliyor. Ama unutmayalım ki efsunk saadet bu küçük şeylerden oluşur. Bu kompozisyonun konusu “gelecekten neleri bekliyorsunuz?” hepimiz bir şey bekliyor fakat hepimizin  hedefimiz sevinçli olmaktır, değil mi? Ben de gelecekte mutlu olmak isterim, bu hayatta kendi yerimi bulmak isterim... Istediğim çok şey var ve onları gerçekleştirmek benim elimdedir

        şimdi benim gemim yaşam okyanusunda yüzüyor. Günler geçtikçe o deniz fenerine yaklaşıyor...